محرومیت آلوز و یک ابهام حقوقی مهم

به گزارش ، در محاسبه مدت محرومیت ریکاردو آلوز باید به یک نکته مهم توجه کرد؛ محرومیت چهارماهه او، محرومیت انضباطی ناشی از یک تخلف ورزشی نیست، بلکه یک مجازات ورزشی ناشی از فسخ غیرموجه قرارداد است. بنابراین در تفسیر نحوه اجرای آن، نمی‌توان تفسیری را که مدت محرومیت را به نفع بازیکن کاهش می‌دهد، صرفاً با یک برداشت موسع پذیرفت.

ماده ۱۷.۳ مقررات فیفا می‌گوید محرومیت در فاصله بین آخرین مسابقه رسمی فصل و نخستین مسابقه رسمی فصل بعد معلق می‌ماند. آخرین مسابقه رسمی فصل گذشته، با توجه به توقف مسابقات، ۸ اسفند برگزار شده است. سازمان لیگ نیز در خردادماه رسماً اعلام کرد فصل بیست‌وپنجم نیمه‌تمام باقی می‌ماند.

بنابراین اگر ۸ اسفند را آخرین مسابقه رسمی فصل گذشته بدانیم، فاصله ۹ اسفند تا ۲۳ مرداد، فاصله بین دو فصل است و محرومیت آلوز در تمام این مدت معلق بوده است. در این حالت، از زمان ابلاغ رأی در ۱۳ فروردین تا ۸ اسفند عملاً ۴ ماه محرومیت او باید پس از شروع فصل جدید ادامه پیدا کند؛ در نتیجه پایان محرومیت به اواخر آذرماه می‌رسد.

البته استدلال وکیل آلوز این است که فصل گذشته طبق برنامه تا ۱۵ اردیبهشت ادامه داشته و بنابراین از ۱۳ فروردین تا آن تاریخ نیز باید بخشی از محرومیت محاسبه شود. اما باید بدانیم عبارت «آخرین مسابقه رسمی فصل» در مقررات فیفا، با یک تاریخ برنامه‌ریزی‌شده برای پایان فصل تفاوت دارد و نمی‌توان بدون مبنای روشن، این دو را یکی دانست.

از سوی دیگر، حتی اگر ۱۵ اردیبهشت را پایان فصل بدانیم، نمی‌توان ۵ تیر و بازی‌های سه‌جانبه پلی‌آف آسیایی را آغاز فصل جدید لیگ برتر تلقی کرد. آن مسابقات اساساً آغاز فصل جدید لیگ برتر نبودند و فصل بیست‌وششم رسماً از ۲۳ مرداد آغاز شد. یعنی حتی با حساب ۱۵ اردیبهشت محرومیت آلوز آبان ماه به اتمام میرسد. هرچند همانطور که گفته شد این محاسبه درست نیست.

به همین دلیل، به نظر استعلام سپاهان از فیفا تصمیم کاملاً درستی است. در پرونده‌ای که یک اشتباه در محاسبه می‌تواند برای بازیکن و باشگاه تبعات انضباطی داشته باشد، ملاک باید تفسیر رسمی فیفا باشد، نه صرفاً برداشت بازیکن، مدیر برنامه یا باشگاه.